"Lees jij nou zo snel?"
"Nee ik kijk alleen naar de plaatjes"
Mijn naam is Moreno Molenaar.
Ik ben fotograaf en woon in Roosendaal.
Ik ben gespecialiseerd in reportage- en portretfotografie.
Ik werk voor bedrijven, ondernemers, organisaties en instanties, waarvoor ik reportages en portretten maak.
Daarnaast ben ik actief binnen de media en lever ik fotografie ter ondersteuning van artikelen, variërend van actueel nieuws tot reportages, evenementen en het dagelijks leven.
De Hogeschool van Vallen en Opstaan
Ik was 21 jaar oud en reed als nachtchauffeur vaak door de Belgische Ardennen.
Die ochtenden hadden altijd iets magisch: de zon die opkwam, de mist die laag over het landschap hing. Het voelde als een beloning na een lange, donkere nacht. Ik maakte er vaak foto’s van met mijn telefoon, maar besloot uiteindelijk een camera te kopen omdat ik betere kwaliteit wilde en fotografie me steeds meer begon te interesseren.
Zicht vanuit de truck in de ochtend in de Belgische Ardennen
Zonder enige kennis of ervaring begon ik alles vast te leggen wat mijn aandacht trok.Al snel ontdekte ik verlaten gebouwen en besloot ik daar eens binnen te kijken. Wat volgde waren jaren van urbex-fotografie, met als hoogtepunt een reis naar Chernobyl in 2018. Die reis wakkerde iets aan. Het had geschiedenis. Het droeg een verhaal met zich mee.
Ik, voor het reuzenrad in Chernobyle.
Terug in Nederland kreeg ik de kans om voor een krant te fotograferen. Ik weet het nog goed: ik had vooral ervaring met fotograferen vanaf statief in verlaten gebouwen, of met fotoshoots waarin je controle had over de situatie. En daar stond ik dan, in een donker dorp waar de straatverlichting uit was, tijdens een processie, met alleen kaarsen en wat lampjes. Beweging, mensen, alles onvoorspelbaar. De conclusie? “Ik moest nog maar even oefenen.”
Mijn eerste opdracht voor de krant, tijdens een processie in Baarle-Nassau.
Maar na die opdracht gebeurde er wel iets. Mijn interesse verschoof: van verlaten plekken naar reportage. Van stilstaande beelden naar beweging. Ik had er even van geproefd, maar was er nog niet klaar voor. Dus oefenen is wat ik deed. Na een tijdje dacht ik bij mezelf: als je iets wilt leren, moet je terug naar de basis. Dus kocht ik een oude Yashica D 6x6 en een rolletje film. Geen hulpmiddelen. Alles analoog. Dat dwong me om fotografie écht te leren.
Een tijd later kwam ik in een tankstation de opdrachtgever tegen die me eerder de kans had gegeven om voor de krant te fotograferen. We raakten aan de praat. Mijn analoge camera hing om mijn nek en dat werd al snel het onderwerp van gesprek. Ik vertelde waar ik mee bezig was, zelf ontwikkelen, experimenteren, en liet wat resultaten zien.
Zijn reactie was: “Als je analoog kan fotograferen, kan je foto’s maken. Als je nog een keer wilt proberen en denkt dat je er klaar voor bent, kom maar langs.”
Analoge foto gemaakt in Charleroi
Mijn Yashica-D met een Kodak Portra 400 rolletje
Inmiddels werk ik al een aantal jaren als fotograaf, voor zowel klanten als binnen de fotojournalistiek. Een tijd lang combineerde ik fotografie met mijn werk als vrachtchauffeur. Soms kwam ik ’s ochtends uit de nacht thuis en stond ik ’s middags alweer met een camera in mijn hand. Het werk als chauffeur bracht me op veel plekken. Fotografie ook, maar het bracht me vooral dichter bij mensen. Uiteindelijk hakte ik de knoop door en koos ik voor waar mijn hart lag. Ik ruilde mijn truck in voor een camera. Een keuze die mijn leven veranderde en ervoor zorgde dat ik nu elke dag doe wat ik het liefste doe: Fotograferen.
